Talut qoşunu ilə (döyüş üçün) yola çıxdığı zaman belə dedi: “Şübhəsiz, Allah sizi (axar) bir çayla sınağa çəkəcək. Kim ondan içərsə, o məndən deyildir. Əli ilə bir ovuc içən kimsə istisna olmaqla, kim ondan dadmazsa, o məndəndir!” Onlardan az bir qismi istisna olmaqla, hamısı ondan içdilər. Talut və yanındakı möminlər çayı keçdikdən sonra: “Bu gün Calut və onun qoşununa qarşı bizim gücümüz yoxdur”, – dedilər. Allaha qovuşacaqlarına inananlar isə belə dedilər: “Sayca az olan neçə-neçə dəstələr Allahın izni ilə sayca çox olan neçə-neçə dəstələrə qalib gəlmişdir. Allah səbir edənlərlədir!” (Bəqərə surəsi, 249)
Talut o dövrün peyğəmbəri deyil, Mehdiliyi daşıyan bir şəxsiyyət kimi göstərilir. Yəni Nəbi deyil, öz dövrünün rəsulu (elçisi) idi. Ayədə davam edir: “Kim ondan içərsə, o məndən deyildir. Əli ilə bir ovuc içən kimsə istisna olmaqla, kim ondan dadmazsa, o məndəndir!” Ayədə su içməyin halal olmasına baxmayaraq, elçinin, dinin və İslamın mənfəəti naminə, zərurət olduqda və faydası aşkardırsa, halal olan bir şeyi məhdudlaşdıra biləcəyini, hərəkət sərbəstliyinə məhdudiyyət qoya biləcəyini göstərir.
Ancaq ayədə “Onlardan az bir qismi istisna olmaqla, hamısı ondan içdilər” deyə qeyd olunur ki, bu da əksəriyyətin itaətsizliyini ortaya qoyur. Quranın elçi (imam) və liderə itaətin əhəmiyyətini vurğuladığı bildirilir. “Talut və yanındakı möminlər çayı keçdikdən sonra: “Bu gün Calut” – o dövrün Dəccalına – “və onun qoşununa qarşı” – Dəccalın ordusuna qarşı – “bizim gücümüz yoxdur”, – dedilər”. Bu ifadənin əbcəd hesabının 1942-ci ilə, yəni İkinci Dünya Müharibəsi dövrünü işarə edir.
Ayənin davamında “Allaha qovuşacaqlarına inananlar isə belə dedilər: “Sayca az olan neçə-neçə dəstələr Allahın izni ilə sayca çox olan neçə-neçə dəstələrə qalib gəlmişdir. Allah səbir edənlərlədir!” ifadəsinin əbcəd hesabı isə 2010-cu ilini göstərir. Talutun ordusunun sayının, Hz. Peyğəmbərin hədislərindən də məlum olduğu kimi, 313 nəfər olduğu və Hz. Mehdi tərəfdarlarının sayını bildirərkən “Talutun ordusu qədərdir” dediyi xatırladılır. Buradan Talut dedikdə Hz. Mehdi nəzərdə tutulur və ayə birbaşa ona işarə edir.
Növbəti ayədə (Bəqərə, 250) “Onlar Calut və ordusuna qarşı” – Calutun o dövrün Dəccalı olduğu təkrarlanır – “meydana (döyüşə) çıxdıqda dedilər: “Rəbbimiz, üzərimizə səbir yağdır, addımlarımızı sabit qıl (ayaqlarımızı möhkəmlət, sürüşdürmə) və kafirlər topluluğuna qarşı bizə yardım et.” Bu duanın müsəlmanlara hücum olduqda Dəccal ordusuna qarşı oxuyacaqları bir duadır.
Bəqərə surəsinin 251-ci ayəsində “Beləcə onları, Allahın izni ilə məğlubiyyətə uğratdılar” ifadəsinin əbcəd hesabının şəddəsiz olaraq 1999-cu, şəddəli olaraq isə 2029-cu ili verdiyi və hadisələrin 2029-cu ildə sona çatacağını göstərilir. “Davud Calutu öldürdü” hissəsi, Davudun o dövrün Dəccalını öldürməsini bildirir. “Allah da ona mülk və hikmət verdi; ona dilədiyindən öyrətdi. Əgər Allahın, insanların bir qismini bir qismi ilə dəf etməsi (qarşısını alması) olmasaydı, yer üzü mütləq fəsada uğrayardı. Ancaq Allah, aləmlərə qarşı böyük lütf (və ehsan) sahibidir”.
Bu, Allahın Dəccal ordusunu Mehdi ordusu ilə dəf edəcəyinə, ortadan qaldıracağına Quranda işarə olaraq göstərir. Növbəti ayələr (Bəqərə, 252-253) Allahın ayətləri, elçilərin göndərilməsi və bəzilərinin digərlərindən üstün tutulması mövzularına toxunur. “Məryəm oğlu İsaya açıq-aşkar dəlillər verdik” ifadəsinin isə əbcəd hesabının 2017-ci ilə işarə etdiyi və bunun Hz. İsa fəaliyyətlərinin ən intensiv olduğu illər olacağı güman edilir. “Onu Ruhul-Qüds ilə (Müqəddəs Ruh ilə) dəstəklədik.” cümləsi də bu kontekstdə qeyd olunur.
Ayələrdə həmçinin, Allah diləsəydi, açıq-aşkar dəlillər gəldikdən sonra ümmətlərin bir-birini öldürməyəcəyi, lakin ixtilafa düşdükləri, kiminin inandığı, kiminin inkar etdiyi bildirilir; bu, Ələvi-Şiə, Vəhabi-Sünni qarşıdurmaları və ya Protestantların, Evanjeliklərin Katoliklərlə olan müasir münaqişələrlə əlaqələndirilir.
“Allah diləsəydi bir-birlərini öldürməzdilər. Amma Allah dilədiyini edəndir.” ifadəsi ilə bunun taledə yaradıldığına işarə edilir. Bəqərə surəsinin 256-cı ayəsinə istinadən, “Artıq kim tağutu” – yəni Dəccaliyyəti – “inkar edib Allaha inanarsa, o, möhkəm bir dəstəyə yapışmışdır”, Ürvətül-Vüsqaya, Həblillahil Mətinə, Allahın ipinə sarılmışdır ki, “Bunun qopması yoxdur”. Bu, Allahın qopmaz ipi, Quran və doğru yol olduğunu göstərir.
