İşin yorğunluğunu çiyinlərinizdə daşıyaraq özünüzü yatağa atırsınız. Otağın qaranlığında sakitlik axtararkən, əslində necə böyük bir səs-küyün içində olduğunuzu düşünün. Əgər eşitmə qabiliyyətimiz bir az daha həssas olsaydı, o sükunət anında divarda yeriyən bir hörümçəyin ayaq səsləri qulaqlarınızda fırtına kimi əks-səda verərdi. Yerdə irəliləyən bir qarışqanın zərif addımları beyninizdə nağara döyəcləyər, damarlarınızda axan qanın gurultusu və mədənizin həzm prosesindəki uğultusu dözülməz bir gürültüyə çevrilərdi.
Həyatın davam etməsi üçün bu səssizliyin bir hikməti var. Allah, insanın eşitmə hüdudunu elə bir möcüzəvi tarazlıqda yaratmışdır ki, biz nə lazımsız detalların səs kütləsində boğuluruq, nə də ehtiyacımız olan xəbərdarlıqlardan məhrum qalırıq. Bu həssas tərəzi və qüsursuz nizam əsla bir təsadüfün nəticəsi ola bilməz. Ən kiçik atomdan sonsuz ulduzlara qədər hər şey, Allahın varlığının və sonsuz elminin ən parlaq dəlilidir.
