Səbir, yəni müsəlmanın gözəl əxlaqda qətiyyət göstərməsi deməkdir. Həmişə gözəl xasiyyətli olmaq, səxavətli olmaq, namaz qılmaq – bunlar səbirlə yerinə yetirilir. İnsanlara səbir deyəndə bəzən “bezdim, artıq dözə bilmirəm” deyirlər. Ancaq bu, səbirlə deyil, dözməklə bağlıdır. Dözmək ayrıdır, səbir isə qətiyyət, davamlılıq deməkdir. Səbir sevinclə edilən bir ibadətdir. Səbirli insan gözəl əxlaq göstərir, sevgisini qoruyur, qətiyyət nümayiş etdirir.
“Namaz qılaraq (Allahdan) kömək istəyin” – Allah namazı mütləq qılmağı əmr edir. Namazdan sonra edilən dualar məqbuldur. Ancaq münafiqlər üçün namaz və dua etmək çox ağır gəlir. Münafiq dua etmək istəmir, çünki o, özünü Allahdan üstün hesab edir. Münafiqlərin ən istəmədikləri şeylərdən biri dua etməkdir. Onlar dua edirmiş kimi görünərlər, amma əslində etməzlər. Çünki münafiq özünü çox böyük görür, dünyada özündən üstün bir insan və ya varlıq qəbul etməz. Hamısı özünün “ağıllı” olduğunu və özünün müstəqil gücə sahib olduğunu düşünərlər.
Münafiqlərin hər biri psixoloji problemlərlə yüklüdür. Hər biri özünü “ən doğru qərar verən” hesab edir. “Şübhəsiz ki, bu (səbir və namaz), xüşu ilə itaət edənlərdən başqasına ağır gələr” ayəsi də bu mənanı daşıyır. Münafiqlərə dua etmək, namaz qılmaq çox ağır gəlir.– Allah ayədə belə buyurur:
Həqiqətən, münafiqlər Allahı aldatmağa çalışırlar. Halbuki O (Allah) onları aldadar (aldatmalarını cəzalandırar). Onlar namaza durduqları zaman tənbəlliklə qalxar, özlərini insanlara göstərər və Allahı çox az zikr edərlər. (Nisa surəsi, 142)
Səcdəyə getmək onlara çətin gəlir. Münafiqlərin “babası” olan şeytandan gələn bir adətdir bu. Allah Şeytana “səcdə et” deyəndə o az qala dəli olacaqdı; “Məni oddan yaratdın, onu isə torpaqdan yaratdın.” dedi. Halbuki torpaq da, od da Allahın yaratdıqlarıdır. Torpağı bəyənmirdi, amma hər şey torpaqdan yaranır.
Bu ayə bizə səbirlə Allaha itaət etməyin və namazla yardım istəməyin nə qədər vacib olduğunu öyrədir. Səbir və namaz, Allahdan qorxan və Ona hörmət edən insanlar üçün bir yol göstəricisidir.
