Məbədçiləri ortadan qaldırmaq o qədər asan deyildi. Böyük Ustad De Molay və bəzi cəngavər ortadan qaldırılmış olsa belə, bütün Avropanı və Orta Şərqi əhatə etmiş olan məbədçilər gizli də olsa varlıqlarını davam etdirmişlər. Yalnız Fransada cəngavərlərə aid 9000 nümayəndəlik və müxtəlif ölkələrə yayılmış minlərlə qala və məbədçi mərkəzi vardır. Bu mərkəzlər, həm məbədçilərin mütəşəkkil olduqları, mərasim etdikləri evlər həm də o dövrün pul axınına nəzarət etdikləri yerlər halına gəlmişlər. Dövrün qaynaqlarına görə Fransada təxminən 2000 cəngavərdən yalnız 620-si inkvizisiya tərəfindən cəzalandırılmışdır. Təxminlərə görə, o dövrdə ən az 20 min cəngavər və cəngavər başına 7-8 adam heyət fəaliyyət halında idi. Təxminən 8 adam olan bu heyətlər, dənizçilikdən, ticarətə qədər, təriqət mənsublarının hər cür işlərini təşkil edirdilər. Yəni sadə bir hesab edildiyində, Məbədçilər təqib edildikləri dövrdə ən az 160 min insan gücünə sahibdilər. Bir şəbəkə kimi bütün Avropanı və Aralıq dənizi sahillərini əhatə edən bu heyət, eyni zamanda dövrün ən böyük məntiqi gücünü də meydana gətirməkdə idi. Bütün bu mərkəzlərə dağılmış mal varlığını ələ keçirmək, nə Fransa Kralı, nə də Papa üçün mümkün olmamışdır. Krallarla yarışan bu mal varlığı, Məbədçilərə hər cür qorumağı və zəmanəti təmin etməyə yetmişdir. Yəni Kilsənin rəsmi olaraq ortadan qalxdığını qarşıya qoyduğu təriqətçilər, bütün Avropada, xüsusilə də İngiltərə kimi Şimal ölkələrində yeraltında fəaliyyətlərinə davam etmişdir:
“Müqəddəs Torpaqların itkisi olan illərdə, məbədçilər, öz dövlətlərini qurma mövzusunda getdikcə artan bir arzu göstərmişlər. Bu, nə Yeni Dünyada (Amerika) bir Eldorado (Qızıl ölkəsi), nə də qaranlıq Afrikada, Prester John bənzəri gizli bir krallıqdır. Necə ki, məbədçilər qəti olaraq Avropada olub bitən hər şeyin mərkəzində oldular, və üstəlik bugünkü bildiyimiz şəkliylə Qərb dünyasının meydana gəlməsində qismən vasitəsi oldular. Məbədçilərin dövləti İsveçrə idi, hələ də elədir.” (The Warriors and the Bankers, Alan Butler, Stephen Dafoe, bl.10, səh. 84)
Yuxarıdakı qaynaqda da ifadə edildiyi kimi, Fransadan qaçan Məbəd cəngavərlərinin yenidən təşkilatlanmaq və fəaliyyətlərini etibarlı şəkildə davam etdirə bilmək üçün seçdiyi yerlərdən biri bu gün İsveçrə olaraq bilinən bölgədir. İsveçrənin ənənəvi quruluşunun meydana gəlməsindəki məbədçi təsiri bugün belə asanlıqla görülə bilinir. Özü də mason olan və Məbəd cəngavərləri mövzusunda mütəxəssis olan “The Warriors And The Bankers” (Döyüşçülər və bankirlər) kitabının yazıçısı Alan Butler, 1999-cu ildə etdiyi bir danışığında bu mövzunu belə dəlilləndirir:
“Bu mövzunun əhəmiyyətli bir neçə səbəbi var, məsələn;
1) İsveçrənin quruluşu məbədçilərin Fransada zülmə uğradıldığı zamana bərabər gəlirdi.
2) İsveçrə, Fransanın yalnız şərqində olduğundan, məbədçi qardaşların bütün bölgədən toplu olaraq qaçması daha asan idi.
3) İlk İsveçrə kantonları tarixində bəzi dedi-qodular vardı bunlar da ağ geyimli cəngavərlərin gizlicə ortaya çıxdıqları və yerli xalqın suverenliyinə qarşı azadlıqlarını qazanmalarına kömək etdikləri idi.
4) Məbədçilər bankçılıqda, əkinçilikdə və mühəndislikdə inkişaf etmişlərdi. Buna bənzər dünyagörüşü düşmənlərində də görülürdü və bu bölgələrin bir-birindən ayrılmasının, nəhayət İsveçrəyə keçilməsinin ilk pilləsi idi.
5) Məşhur Məbəd xaçı, İsveçrə kantonunun bayrağının çoxunda var və Məbəd cəngavərləri üçün əhəmiyyətli olan digər emblemlərdə da, açarlar və lampalar kimi…”
Qaçaq məbədçilərin əhəmiyyətli bir hissəsi də, 14-cü əsr Avropasında Katolik kilsəsinin nüfuzunu tanımayan yeganə Krallığa, yəni Şotlandiyaya sığındılar. Şotland kralı Robert Brucenin himayəsi altında yenidən təşkilatlandılar. Bir müddət sonra da, varlıqlarını davam etdirmək üçün yaxşı kamuflyaj üsulu tapdılar: Orta əsrlərdə Britaniya adasındakı ən əhəmiyyətli “vətəndaş cəmiyyət təşkilatı” olan bənna sexlərinə sızdılar və bir müddət sonra da bu sexləri tamamilə ələ keçərdilər. Bir peşə təşkilatlı olan sexlər beləcə fəlsəfi və siyasi məqsəd qazandı və mason lojalarına çevrildi. (Masonların “operativ masonluqdan spekulyativ masonluğa keçid” dedikləri müddət də budur.)
Fransadakı təqib edilməkdən xilas olan təxminən 30-40 min Məbədçinin yeraltında davam edən fəaliyyətləri masonik bir qaynaqda bu şəkildə izah edilər:
“Bəzi Tampliyer cəngavərləri mason qılığına girər və masonların arasına qarışaraq həyatlarını qurtarar. Bəziləri, ölkə xaricinə qaça bilmək üçün masonlara verdikləri Laissez Passerləri istifadə edər. Bir qisim Tampliyer, İspaniyaya keçərək, Caltrava, Alcantara, Saint Jacques de I’Epee təriqətlərinə qatılar, digər hissəsi də, Portuqaliyaya keçib Ordre du Christ təşkilatına çevrilər. Başqa bir qrup Roma-Alman İmperatorluğuna keçib Toton cəngavərlərinə qatılar. Olduqca böyük bir qrup hospitallara qoşular. İngiltərədəki Tampliyerlər bu hadisə əsnasında əvvəl həbs olunaraq sorğuya çəkilər. Ancaq dərhal sərbəst buraxılar. Hətta bəzi ölkələrdə haqlarında heç bir əməliyyat edilməz.
Tampliyerlər, 1804-cü ilə qədər, yəni Bernard-Raymond Fabre Palabrat de Spolete bu təriqətin yenidən Böyük ustadı olana qədər, tarix səhnəsindən çəkilmiş görünər. Bu adamın 1814-cü ildə etdiyi təsadüfü kəşf çox maraqlıdır. Spolete, 1814-cü ildə Parisdə Seine çayı sahilindəki kitab satanlarda bir əlyazmaya rast gələr. Yunan əlyazmasında Yuhanna İncilinin bir təfsiri mövcud idi. İncilin son iki hissəsi yoxdur. Onun yerinə üçbucaqlarla ayrılmış bəzi şərhlər var. Bu qisimləri diqqətlə tədqiq edildiyində, bunun Tampliyerlərin 5-ci Böyük ustadı Bertrand de Blanchefort 1154-cü ildən başlamaq üzrə, 22-ci Böyük ustadı Jacques de Molaya və sonra 23-cü Büyük ustad Larmenius de Jerusalem 1314-cü ildən, Claude-Mathieu Radix de Chevillon 1792-ci ilə qədər uzanan bütün Tampliyer Böyük ustadlarını əhatə edən bir siyahı olduğunu anlar. Bu sənəddən, Jacques de Molayın Böyük ustadlıq vəzifəsini Larmenius de Jerusalemə vəsiyyət etdiyi fərz edilər. Bu da Tampliyerlərin heç bir zaman ləğv olmamış olduğunun dəlili sayılar. Necə ki, günümüzdəki Tampliyerlər eyni zamanda bir azad masondur.”
Umberto Econun kitabında verilən bir məlumat da bu baxımdan maraqlıdır:
“Beaujeudan sonra, təriqət, varlığını bir an belə ara vermədən davam etdirdi. Aumontdan günümüzə qədər, təriqətin kəsilməz bir sıra Böyük ustadını bilirik. Bu gün təriqəti idarə edən, şöhrətin uca vəzifələrini icra edən həqiqi Böyük ustadın və həqiqi Üstlərin adları və oturduqları yer bir sirr, yalnız həqiqi aydınlıqlarla bilinən, əldə olunmaz sirr olaraq qalmışsa, bunun səbəbi, təriqətin saatının hələ gəlməməsi, vaxtın hələ dolmamasıdır…”
Mövzuyla əlaqədar çox qaynaq tərəfindən, Böyük ustad Jacques de Molayın ölümü ilə birlikdə, həyatda qalan məbədçilər tərəfindən bir sui-qəsd hazırlandığı qarşıya qoyular. Buna görə, məbədçilərin məqsədi, özlərini qadağan edib Ustadlarını öldürən Papalığın və bəzi Avropa krallıqlarının yıxılmasıdır. Bu məqsədin nəsillər boyunca ötürüldüyünü və məbədçiliyin davamı olan İllüminatlar və masonluq kimi təşkilatlar tərəfindən davam etdirildiyi deyilər. Masonluğun təsiriylə inkişaf edən və Fransız taxtının yox olmasını təmin edən Fransız İnqilabı da bunun bir nəticəsi olaraq şərh olunar…
Hətta, məşhur bir deyimə görə, Fransız İnqilabı əsnasında kral XVI Luisin gilyotinlə başının kəsildiyi gün, bilinməyən biri səkiyə çıxar və “Jacques de Molay, qisasın alındı!” deyə qışqırar.
