Namizədlərin məbədçilər təşkilatına qəbul edilmələri üçün bəzi ön şərtlər vardı. Bunlar, xəstə və ya şikəst olmamaq, subay olmaq, borclu olmamaq, başqa bir təriqət ilə əlaqədə olmamaq, hər şərt və vəziyyətdə mütləq itaət etmək və “təriqətin köləsi” olmağı qəbul etmək idi. Giriş mərasimi, Müqəddəs Qəbir kilsəsindəkinə bənzər qübbəli bir otaqda və böyük gizlilik içində edilərdi. (Ian Wilson, The Shroud of Turin – The Burial Cloth of Jesus Christ?.) Ezoterik ayinlər (eyni masonluqda olduğu kimi) məbədçilərin ayrılmaz parçası idi.
1128-ci il tarixli nizamnaməsinin tekris mərasimiylə əlaqədar hissəsi, mason Teoman Bıyıkoğlunun “Tampliyerlər və azad masonlar” adlı məqaləsində belə izah edilir:
“Ustad, Məbəddə toplanan qardaşlara “Əziz qardaşlarım, sizlərdən bəzi qardaşlarım Bəy X adlı şəxsin qardaşlığımıza qəbulunu əksəriyyətlə təklif etmişdir. Əgər, sizlərdən biri bu adamın aramıza qatılmasına bir maneə vəziyyətini bilirsə indidən söyləsin” deyə soruşar. Əgər, qardaşlardan etiraz olmazsa, namizəd məbədin bitişik hücrəyə salırlar. Hücrədəki namizədi, ən təcrübəli üç qardaş ziyarət edər və qatılmasının gətirəcəyi çətinliklər izah edildikdən sonra yenə də qatılmağı istəyib istəmədiyi soruşular. Cavabı müsbətdirsə, digər suallara keçilər: Evli yada nişanlı olub olmadığı, başqa bir təriqətə sözünün olub olmadığı, borcunun olub olmadığı, fiziki tərəfdən sağlam olub olmadığı, kölə olub olmadığı soruşular. Bu cavablar da müsbətdirsə, sorğu-sual verən qardaşlar məbədə dönər və “Ona bütün çətinliklər və şərtlərimiz bildirildi. Təriqətimizin köləsi olmaqda israr etməkdədir.” deyərlər. Namizəd içəri alınmadan, eyni sual ona təkrar soruşular. Fikrini dəyişdirməmişsə məbədə alınar, diz çökdürülər və namizəd qəbulunu xahiş edər. Ustad, namizədə cavab olaraq, “Qardaşım, sən bizdən çox şey istəyirsən. Halbuki təriqətlərimizin yalnız xarici üzünü görürsən. Gözəl atlara, yaxşı qaçışlara, yaxşı yeməyə və gözəl paltarlara sahib olmaq istəyirsən. Lakin, bizim şərtlərimizin nə qədər ağır olduğunu bilirsən?” deyər və çətinliklərini sıralayar. Sonra danışığını “Məbədimizə girişini nə zənginlik, nə də zadəganlıq üçün istəməməlisən” deyə davam etdirər. Namizəd müsbət cavab versə, yenə çölə çıxarılar.
Ustad, qardaşlara, namizəd haqqında söyləyəcək bir sözlərinin olub olmadığını soruşar. Əleyhinə bir söz deyilməzsə, namizəd içəri alınıb diz çökdürülər. Əlinə İncil verilər. Ona evli və ya nişanlı olub olmadığı sual verilər. Mənfi cavab alınsa, ən yaşlı və təcrübəli qardaşa, o adama yaddan çıxan problemi olub olmadığı soruşar. Cavab müsbətdirsə, “Bütün qardaşlarına və təriqətə ölənə qədər sadiq qalacağına və Məbəddə edilən danışıqları heç bir şəkildə çölə ifşa etməyəcəyinə” dair and içdirilər. Ustad, andın ardınca yeni qardaşı dodaqlarından (digər bir iddiaya görə də ənsəsindən və göbəyindən) öpər. Ona cəngavər paltarı və heç bir şəkildə çıxarmaması tənbeh edilən ipdən hörülmüş kəmər verilər.” (Teoman Bıyıkoğlu, “Tampliyeler ve Hürmasonlar”, Mimar Sinan, 1997, sayı 106.)
