Ayədə möminlərin Quranı dinlədiklərində göstərdikləri rəftar izah edilmişdir. Möminlərin ayələri eşidər-eşitməz səcdəyə qapanmaları və Allahı həmd ilə təsbih etmələri şübhəsiz ki, onların imanlarının gücündən; Allahın böyüklüyünün, gücünün, qüdrətinin fərqində olub Allahın qədrini haqqıyla təqdir etmələrindən və Allaha qulluq etməkdən duyduqları böyük həzdən qaynaqlanır.
Möminlər Allahın əmr və tövsiyyələrini göstərən bir kitab göndərmiş olmasından böyük həyəcan duyarlar. Eyni şəkildə Quranın hər bir ayəsinin Allahın onlara olan sevgisinin mərhəmətinin və ədalətinin bir təcəllisi olduğunu bilmənin şövqünü də yaşayarlar. Üstəlik bütün bunları qavraya biləcək şüur açıqlığına sahib olmalarından ötrü ruhlarında böyük sevinc duyar və Allaha çox səmimi və dərin sevgiylə bağlanarlar. Bu da onlara böyük hüzur verər.
Möminlər üçün Allahı zikr etmək, “ən böyük ibadət”dir. Möminlər həyatı boyu bu şüurla hərəkət edərlər. Allahı zikr etmək isə düşünərək və bu düşüncələrini dilə gətirərək olar. Allahın onlara verdiyi nemətləri tək-tək düşünər və nə qədər böyük rəhmət içində olduqlarını fərq edərək Allaha şükür edərlər. Əlbəttə ki, Uca Allah bütün insanlara şah damarından daha yaxındır və bütün yaratdıqlarını rəhmətiylə əhatə edəndir.
Allah ayənin davamında, imanın ən açıq göstəricilərindən birinin təkəbbürlük göstərməmək olduğunu bildirmişdir. Uca Allah Quranın bir çox ayəsiylə də insanlara təvazökar olmağı əmr etmişdir. Qürur və təkəbbürün isə Quranda şeytanın xüsusiyyəti olduğunu bildirilmiş və iman edənlərin qürurdan mütləq çəkinmələri xatırladılmışdır. Bu səbəbdən, möminin ən əhəmiyyətli xüsusiyyətlərindən biri təkəbbür və qürurdan çəkinməsi, təvazökar, şəfqətli, mülayim və yumşaq əxlaq göstərməsidir.
