Allahdan bağışlanma diləməyənin qəlbi qatılaşır, xüdbin və özündən razı hala gəlir

Allahdan ba­ğış­lan­ma di­lə­mək hə­min an­da gü­nah iş gö­rüb-gör­mə­mək­dən ası­lı de­yil. Ba­ğış­lan­ma di­lə­mək mö­mi­nin qul­lu­ğu­nu, Al­lah qar­şı­sın­da­kı aciz­li­yi­ni, Onun yar­dı­mı ol­ma­dan gü­nah­dan uzaq ol­ma­sı­nın da müm­kün ol­ma­dı­ğı­nı di­lə gə­tir­mə­si­dir. İnsanın ba­ğış­lan­ma di­lə­mə­yə əhə­miy­yət ver­mə­mə­si­nin əsa­sın­da öz aciz­li­yi­nin, qü­su­ru­nun, gü­nah­la­rı­nın fər­qin­də ol­ma­maq ki­mi qəf­lət və şü­ur­suz­luq da­ya­nır. Bu­nun tə­bii nəticə­si ola­raq da in­sa­nın qəl­bi qa­tı­la­şır və vaxt keç­dik­cə, o, öz nəf­si­ni ila­hi­ləş­di­rib şey­tanın əla­mə­ti olan xud­bin və özün­dən ­ra­zı bir və­ziy­yə­tə dü­şür.